له لومړۍ نړیوالې جګړې وروسته، انګریزانو د "رزمک پالیسي" په نوم نوې پوځي تګلاره پیل کړه. هغوی د مسیدو د سیمې په زړه کې په رزمک کې یوه لویه پوځي چاوڼۍ جوړه کړه چې ۱۵ زره سرتیري، توپخانه او زغره وال موټر پکې د اغزن تار او څراغونو په امنیت کې پراته وو.
خو له دې ستر پوځ سره سره، په ۱۹۳۶-۳۸ کې د وزیرستان په غرونو کې د حاجي میرزا علي خان (ایپي فقیر) په مشرۍ یوه تاریخي مقاومت پیل شو. د ګوربیکت له غارونو څخه فقیر ایپي داسې چریکي جګړه وکړه چې ۳۰ زره برتانوي پوځیان او لسګونه الوتکې یې کلونه کلونه په خپلو سنګرونو کې ودرولې.
په ۱۹۴۶ کې کله چې جواهر لعل نهرو له باچا خان سره رزمک ته راغی ترڅو قبایل له هند سره یوځای کړي، د وزیرو او مسیدو جرګې د هغه په الوتکه ډزې وکړې، د هغه خبرې یې ونه منلې او اعلان یې وکړ چې دوی یوازې له محمد علي جناح او مسلم لیګ سره خبرې کوي.
د پاکستان په جوړیدو سره، قائد اعظم محمد علي جناح تاریخي پریکړه وکړه او ټول پوځ یې له رزمک او قبایلي سیمو څخه وایست. قبایلو له پاکستان سره تاریخي لوظ وکړ او د سیمې د امنیت واک یې د خاصه دارو په لاس کې واخیست.
کله چې په ۱۹۶۰ کې د ایپي فقیر وفات شو، نو د لندن د ټایمز ورځپاڼې ولیکل: "هغه د اصولو او تقوا خاوند و، او د قبایلي ازادۍ بې سارې قوماندان و."
سرچینې
- 1.Pathans of the Latter Day — James W. Spain, Chapter 7: Waziristan: Less Dark and Bloody
- 2.The Times Obituary, 20 April 1960London Press